ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΗ ΔΟΝΤΙΩΝ

Η προσθετική είναι ο κλάδος της οδοντιατρικής, ο όποιος μας βοηθά να αποκαταστήσουμε τις απώλειες δοντιών μετά από εξαγωγές.

Η έλλειψη ενός ή περισσότερων δοντιών στο στόμα δημιουργεί προβλήματα όπως απώλεια οστού, δυσκολία στη μάσηση και την ομιλία, πόνους στην κροταφογναθική άρθρωση, μετατόπιση και απόκλιση των παρακείμενων δοντιών, αισθητικά προβλήματα (αλλαγή στο χαμόγελο και στη συνολική εικόνα του προσώπου του ασθενούς) ακόμα και πρόωρη γήρανση.

Οι προσθετικές αποκαταστάσεις χωρίζονται σε δυο κατηγορίες, ανάλογα με το αν παραμένουν σταθερά κολλημένες στο στόμα του ασθενή σε μόνιμη βάση, ή μπορούν να αφαιρεθούν με ευκολία από τον ίδιο.

Ονομάζονται αντίστοιχα ακίνητες και κινητές αποκαταστάσεις.

Ακίνητη προσθετική

Αυτού του είδους η θεραπεία περιλαμβάνει τις απλές στεφάνεs και τις γέφυρες, οι οποίες πλέον στηρίζονται είτε πάνω σε φυσικά δόντια είτε πάνω σε εμφυτεύματα.

  1. Στεφάνες (θήκες)

Η στεφάνη είναι μια κατασκευή παρόμοια σε σχήμα και εμφάνιση με το υγιές δόντι η οποία καλύπτει εξ ολοκλήρου τα δόντια που δεν μπορούν να αποκατασταθούν με εκτεταμένα σφραγίσματα.

  1. Γέφυρες στα δόντια

Οι γέφυρες αντικαθιστούν ένα ή περισσότερα δόντια που λείπουν από το στόμα. Σχηματίζονται από μια σειρά από στεφάνες ενωμένες μεταξύ τους, όπου συνήθως η πρώτη και η τελευταία στεφάνη στηρίζονται στα εκατέρωθεν του κενού υπάρχοντα δόντια ,τα λεγόμενα στηρίγματα, και οι ενδιάμεσες στεφάνες, υποκαθιστούν τα ενδιάμεσα ελλείποντα δόντια. Πρόκειται για μια ακίνητη, συγκολλούμενη στα στηρίγματα κατασκευή, την οποία ο ασθενής αδυνατεί να εξάγει από το στόμα του.

Κινητή προσθετική

Αυτού του είδους η θεραπεία προσφέρει λύσεις σε περιπτώσεις ολικής απώλειας δοντιών (λείπουν όλα τα δόντια του ασθενή),η μερικής απώλειας (λείπουν τα περισσότερα δόντια από το στόμα του ασθενή), και αποκλείεται η κατασκευή γέφυρας, και περιλαμβάνει τις ολικές και τις μερικές οδοντοστοιχίες αντίστοιχα.

  1. Ολικές Οδοντοστοιχίες

Είναι οι κλασικές μασέλες όπως κοινά ονομάζονται, και αφορούν όλα τα δόντια του στόματος. Αποτελούσαν, πριν την εμφάνιση των εμφυτευμάτων, τη μοναδική λύση για την αποκατάσταση της εμφάνισης, της ομιλίας και της σύγκλισης των δοντιών των ασθενών, οι οποίοι είχαν χάσει όλα τους τα δόντια, είτε της μιας ή και των δύο γνάθων.         Οι εργασίες αυτές πρέπει να αφαιρούνται και να καθαρίζονται από τον ίδιο τον ασθενή κάθε βράδυ. Κατασκευάζονται από ακρυλική ρητίνη (είδος πλαστικού που πολυμερίζεται), και τοποθετούνται πάνω στο βλεννογόνο του στόματος.
Με την πάροδο του χρόνου, λόγω φυσιολογικών μεταβολών των ιστών του στόματος, χάνουν τη συγκράτηση τους.

Το πρόβλημα της μειωμένης συγκράτησης της ολικής οδοντοστοιχίας (κυρίως στην κάτω γνάθο), έρχονται να λύσουν ξανά τα σύγχρονα οδοντικά εμφυτεύματα! Όταν λοιπόν κάποιος φέρει μια παλιά οδοντοστοιχία που ‘φεύγει’ από τη θέση της, μπορεί με την τοποθέτηση ενός έως και δύο μόνον εμφυτευμάτων στη γνάθο, και με μια απλή κατάλληλη τροποποίηση της οδοντοστοιχίας του, να επιτύχει με τον τρόπο αυτό μια σταθερή, άμεση και οικονομική λύση για το πρόβλημά του.

  1. Μερικές Οδοντοστοιχίες

Οι μερικές οδοντοστοιχίες αποτελούν κινητές κατασκευές που μπαίνουν και βγαίνουν εύκολα από τον ίδιο τον ασθενή, και καλύπτουν τα κενά των δοντιών που λείπουν. Στηρίζονται πάνω σε υπάρχοντα δόντια αλλά κάθονται και στον βλεννογόνο του στόματος. Αποτελούν θεραπεία εκλογής για τον οδοντίατρο, όταν το κενό που σχηματίζεται από τα ελλείποντα δόντια είναι πολύ μεγάλο και δεν είναι εφικτή η τοποθέτηση μιας ακίνητης γέφυρας ή υπάρχουν οικονομικοί λόγοι που εμποδίζουν τον ασθενή από την τοποθέτηση εμφυτευμάτων στη νωδή περιοχή.

Είναι κατασκευασμένες συνήθως από μεταλλικό σκελετό και ακρυλική ρητίνη μαζί.

Τα οδοντικά εμφυτεύματα έρχονται στις μέρες μας να δώσουν την απάντηση στα προβλήματα της κινητής οδοντοστοιχίας. Ακόμη και σε περιοχές εκτεταμένης νωδότητας έρχονται να αντικαταστήσουν πλήρως τη μερική και ολική οδοντοστοιχία προσφέροντας στον ασθενή τη δυνατότητα χρήσης ακίνητων αποκαταστάσεων οι οποίες σαφέστατα βελτιώνουν την αισθητική, την ομιλία τη μασητική ικανότητα και κατ’ επέκταση την ποιότητα ζωής του ασθενή.